Dzięki materiałom zamieszczonym na stronie internetowej Fundacji Res Humanae możliwe jest obejrzenie przebiegu trzech ostatnich konferencji zlecanych przez Krajowe Biuro ds. Przeciwdziałania Narkomanii, Państwową Agencję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Krajowe Centrum ds. AIDS. Ze względu na sytuację epidemiologiczną, konferencje odbywały się wyłącznie w trybie online.
Orientację w materiałach konferencji „Patologiczny hazard i inne uzależnienia behawioralne” zapewnia opublikowany program. Dostępnych jest osiem transmisji ze wszystkich sesji, łącznie prawie 12 godzin nagrań.
Studio konferencji „Człowiek żyjący z HIV w rodzinie i społeczeństwie” umożliwia obejrzenie transmisji z przebiegu trzydniowych obrad, prezentując 13,5 godziny nagrań. Obok filmów, dostępny jest raport z jednego z największych globalnych badań Positive Perspectives 2, prezentujących wyniki opisujące sytuację pacjentów zakażonych wirusem HIV. Udział wzięło w nim 2389 osób żyjących z wirusem HIV w 25 krajach.
W trakcie trzydniowej konferencji „Narkotyki – alkohol. Polityka, nauka i praktyka” zanotowano prawie tysiąc odsłon transmisji dziennie. Nagrania obejmują siedem sesji plenarnych, sześć równoległych sesji problemowych oraz dyskusję panelową. W sumie można obejrzeć prawie 18 godzin nagrań.
Z inicjatywy Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii rozpoczęła się ogólnopolska kampania społeczna o ryzyku związanym z używaniem substancji psychoaktywnych na drodze pod nazwą „Bez chemii na drodze”. Kampania jest realizowana przez Fundację Poza Schematami ze środków Funduszu Rozwiązywania Problemów Hazardowych.
Celem kampanii jest rozpowszechnienie informacji na temat ryzyka związanego z używaniem substancji psychoaktywnych podczas jazdy. Kampania jest adresowana do użytkowników dróg – kierowców, rowerzystów, pasażerów oraz rodziców młodych ludzi, którzy w bliższej lub dalszej przyszłości zostaną kierowcami.
Kampania jest prowadzona wielotorowo. Przewiduje działania edukacyjne dla różnych grup odbiorców, w tym emisję spotów radiowych i wideo, media relations, działania w mediach społecznościowych i w internecie.
Na stronie bezchemiinadrodze.pl są prezentowane materiały kampanijne. Artykuły uporządkowano tematycznie: • Substancje psychoaktywne w ruchu drogowym; • Prawo; • Wychowanie a bezpieczeństwo; • Młodzi ludzie i zachowania ryzykowne. Dostępny jest krótki program psychoedukacyjny dla rodziców, linki do zewnętrznych internetowych stron pomocowych i numery telefonów zaufania.
Dane dotyczące liczby dzieci i młodzieży wykazującej zaburzenia psychiczne w stopniu wymagającym pomocy profesjonalnej są zbliżone w wielu krajach i dotyczą około 10% tej populacji. W Polsce odsetek ten wynosi co najmniej 9%, co oznacza, że pomocy systemu lecznictwa psychiatrycznego i pomocy psychologicznej wymaga około 630 tys. dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia1. Niepokojące są dane dotyczące prób samobójczych podejmowanych przez osoby niepełnoletnie w Polsce. Drugą najczęstszą przyczyną zgonów wśród nastolatków są samobójstwa. Co więcej, wzrasta liczba prób samobójczych wśród niepełnoletnich (w wieku 7–18 lat)2. W 2019 roku wyniosła ona 951, rok wcześniej 772, w 2017 roku 730. Łącznie, w okresie 2017–2019, było 2453 zamachów samobójczych, w tym 311 zakończonych zgonem (13%).
Dane z raportu Najwyższej Izby Kontroli
W ocenie ogólnej przeprowadzonej kontroli3 Najwyższa Izba Kontroli stwierdza, że system lecznictwa psychiatrycznego dzieci imłodzieży nie zaspokaja w pełni potrzeb tej populacji pacjentów oraz nie zapewnia kompleksowej i powszechnie dostępnej psychiatrycznej opieki zdrowotnej.
Rys. 1. Rozmieszczenie na terenie kraju oddziałów i łóżek psychiatrycznych
Źródło: Opracowanie własne NIK na podstawie danych MZ.
W okresie objętym kontrolą, w pięciu województwach nie funkcjonował żaden oddział psychiatryczny dzienny4, a w województwie podlaskim brakowało całodobowego, stacjonarnego oddziału dla dzieci i młodzieży. Zmniejszyła się również między 2018 a 2019 rokiem liczba świadczeniodawców udzielających ambulatoryjnych świadczeń psychiatrycznych5. Jednocześnie dostępność tej formy opieki dla dzieci i młodzieży była zależna od miejsca zamieszkania, utrudniona w małych miastach i na wsi.
Według standardu WHO (2005 rok) dla kraju o średnim poziomie dochodów liczba psychiatrów dziecięcych powinna wynosić: 1 psychiatra na 10 tys. dzieci i młodzieży. Natomiast w Polsce wskaźnik liczby lekarzy psychiatrów dzieci i młodzieży na 10 tys. tej populacji był dwa razy niższy i wyniósł 0,51 (według stanu na dzień 31 grudnia 2018 roku). Bardzo zróżnicowane było przy tym rozmieszczenie lekarzy psychiatrów dzieci i młodzieży na terenie kraju, co pokazuje wykres 1.
Wykres 1. Wskaźnik liczby psychiatrów dzieci i młodzieży przypadających na 10 tys. małoletnich (według stanu na 31 grudnia 2018 roku)
Reforma ochrony zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży
Dane z raportu NIK pokazują potrzebę zdecydowanej poprawy sytuacji w profilaktyce oraz w terapii adresowanej do dzieci i młodzieży. Ministerstwo Zdrowia – już po zakończeniu kontroli NIK – rozpoczęło wdrażanie reformy, która buduje od nowa psychiatrię dzieci i młodzieży6.
Nowy model systemu ochrony zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży składa się z trzech poziomów referencyjnych.
Rys. 2. Poziomy referencyjne
Pierwszy poziom to Ośrodki Środowiskowej Opieki Psychologicznej i Psychoterapeutycznej dla Dzieci i Młodzieży, w których nie pracowaliby lekarze, ale psycholodzy, psychoterapeuci i terapeuci środowiskowi. Pacjenci mogą skorzystać z oferty tych ośrodków bez skierowania lekarskiego. Ośrodki będą udzielać pomocy tym dzieciom, które nie potrzebują diagnozy psychiatrycznej lub farmakoterapii. Pierwsze ośrodki pierwszego stopnia referencyjnego zostały uruchomione 1 kwietnia 2020 roku. Ministerstwo Zdrowia planuje, aby docelowo w każdym powiecie lub grupie powiatów funkcjonował taki ośrodek.
W ośrodkach drugiego poziomu − Centrach Zdrowia Psychicznego dla Dzieci i Młodzieży − pracować będzie lekarz psychiatra, a pacjenci wymagający intensywniejszej opieki będą mogli skorzystać ze świadczeń w ramach oddziału dziennego. Jeden taki ośrodek obejmowałby wsparciem kilka sąsiadujących ze sobą powiatów.
Na trzecim, najwyższym poziomie referencyjności funkcjonować będą Ośrodki Wysokospecjalistycznej Całodobowej Opieki Psychiatrycznej. W takich ośrodkach pomoc znajdą pacjenci wymagający najbardziej specjalistycznej pomocy, w szczególności osoby w stanie zagrożenia życia i zdrowia, przyjmowani w trybie nagłym. W każdym województwie funkcjonować będzie co najmniej jeden taki ośrodek.
Kurs – opracowany przez Fundację Orange i udostępniony na stronie https://fundacja.orange.pl/kurs – składa się z pięciu modułów tematycznych w formie Wyzwań, które rodzic może zrealizować po kolei w dowolnym czasie. Przejście jednego modułu kursu trwa około 20 minut. Korzystanie z kursu jest bezpłatne.
Moduły tematyczne to:
Podstawy bezpieczeństwa w Internecie
Szkodliwe treści
Serwisy społecznościowe i ochrona prywatności
Relacje w sieci i cyberprzemoc
Zakupy on-line i nadużywanie Internetu
Każdy moduł ma podobną strukturę. Rozpoczyna się krótkim wideo i animacją, które w przystępny sposób prezentują podstawowe zagadnienia. Później jest pakiet materiałów edukacyjnych umożliwiających pogłębienie wiedzy. Moduł kończy test składający się z 7-8 pytań zamkniętych. Po wypełnieniu pojawia się osiągnięty wynik oraz certyfikat ukończenia modułu.
Coraz młodsze dzieci rozpoczynają swoją przygodę z Internetem – w sieci uczą się, bawią, poznają świat. Choć większość z nich sprawnie obsługuje urządzenia i chętnie testuje cyfrowe nowości, mali internauci nie zawsze wiedzą, jak bezpiecznie poruszać się po sieci. Zapewnienie dzieciom bezpieczeństwa on-line to wyzwanie dla każdego rodzica.
Kurs umożliwia poznanie podstawowych zasad bezpiecznego korzystania z Internetu, informuje, jak pomóc dziecku unikać zagrożeń i jak reagować, gdy coś niepokojącego zdarzy się w sieci. Dzięki informacjom o tym, w jaki sposób i w jakim celu młodzi ludzie wykorzystują Internet, pozwala na lepsze poznanie i zrozumienie świata on-line dzieci i młodzieży.
Fundacja „Dbam o mój zasięg” opracowała program edukacyjny pod nazwą „Fonolandia”, dotyczący odpowiedzialnego i bezpiecznego korzystania z mediów cyfrowych i urządzeń mobilnych.
Jest on skierowany do najmłodszych użytkowników: wersja dla 5- i 6-latków oraz wersja dla uczniów klas I-III szkoły podstawowej. Opis programu znajduje się na stronie https://www.fonolandia.edu.pl.
Program może być prowadzony przez nauczycieli przedszkolnych oraz nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej, psychologów i pedagogów szkolnych, pracowników poradni psychologiczno-pedagogicznych, a także przez rodziców w domu. W skład programu wchodzą materiały dla prowadzących: przewodnik metodyczny i poradnik z praktycznymi wskazówkami i poradami oraz gotowe materiały dla dzieci − zeszyty ćwiczeń, plansze edukacyjne i karty obrazkowe.
Elementem pakietu jest raport z badań na temat nałogowego korzystania z telefonów komórkowych opracowany na podstawie wyników ogólnopolskich badań przeprowadzonych wśród 22 tysięcy uczniów między 12. a 18. rokiem życia oraz wśród niemal 3,5 tysiąca nauczycieli
W listopadzie 2019 roku Najwyższa Izba Kontroli opublikowała wyniki kontroli przeprowadzonej w ośrodkach pomocy społecznej. Sprawdziła ona, w jakich warunkach pracują pracownicy socjalni i czy organizacja oraz warunki ich pracy w gminach pozwalają im na skuteczną realizację zadań ustawowych. Kontrola objęła 24 ośrodki pomocy społecznej, w których zatrudnionych było 468 pracowników socjalnych. Ponadto w ogólnopolskim badaniu ankietowym przeprowadzonym przez NIK wzięło udział 4496 z 19 610 pracowników socjalnych, czyli niemal jedna czwarta wszystkich zatrudnionych. Wyniki kontroli opublikowane są na stronie https://www.nik.gov.pl/plik/id,21566,vp,24215.pdf.
Pomoc społeczna w Polsce nie obejmuje wszystkich osób wymagających wsparcia, jest udzielana na minimalnym, podstawowym poziomie i do wysokości zaplanowanego budżetu, a nie na podstawie rzeczywistych potrzeb społecznych. Ponad 60% badanych pracowników socjalnych stwierdziło, że w ich rejonie są osoby, które wymagają pomocy społecznej, ale z różnych powodów z niej nie korzystają.
Wykres 1. Liczba mieszkańców przypadających na jednego pracownika socjalnego wg województw
Źródło: Zmodyfikowane opracowanie NIK na podstawie ankiet wypełnionych przez pracowników.
Według danych GUS z pomocy społecznej w 2017 roku korzystało ok. 2,2 mln osób, czyli 5,7% ogółu mieszkańców Polski. Jednak założeń wskaźnika jednego pracownika na dwa tysiące mieszkańców nie spełniało 911 (37%) z około 2500 funkcjonujących w Polsce OPS-ów, a wskaźnika zatrudniania jednego pracownika socjalnego na 50 rodzin/osób objętych opieką nie spełniało aż 1151 OPS-ów (46%). 25% (624 ośrodki) nie spełniało żadnego z tych wymogów ustawy.
Wykres 2. Najczęstsze formy agresji werbalnej kierowanej wobec pracowników socjalnych (kiedykolwiek)
Źródło: Zmodyfikowane opracowanie NIK na podstawie ankiet wypełnionych przez pracowników.
W Polsce nie ma systemu badania i wykazywania faktycznej liczby osób potrzebujących pomocy. GUS podaje jedynie szacunkowe dane statystyczne (np. wskaźniki ubóstwa), a powołane do tego służby nie badają rzeczywistej skali tego zjawiska. Ośrodki pomocy społecznej, jeśli nawet identyfikują większość potrzeb na swoim terenie, to ich rzetelnie nie wykazują w corocznie sporządzanych dokumentach.
Wybrane elementy oceny ogólnej sformułowane w wyniku kontroli są następujące:
Pracowników socjalnych jest zbyt mało i są przeciążeni pracą.
Poza systemem są osoby wymagające pomocy.
Systemowo nie są badane i wykazywane prawdziwe potrzeby społeczne w gminach. Gminne strategie rozwiązywania problemów społecznych nie odzwierciedlają rzeczywistych potrzeb społecznych oraz nie zawierają liczbowych wskaźników pozwalających na ocenę realizacji zaplanowanych zadań i celów.
Zarówno w biurze, jak i w terenie pracownicy socjalni byli narażeni na kontakt z agresją fizyczną i werbalną. 19,2% zaraziło się podczas pracy różnymi chorobami.
Pracownicy socjalni posiadali wymagane prawem kwalifikacje. Niewystarczająco zapewniano im jednak warunki rozwoju zawodowego. W 21 ośrodkach (na 24 badane) NIK stwierdziła brak poradnictwa i szkoleń, zwłaszcza w zakresie rozwoju osobistego, oraz superwizji.
Wynagrodzenia pracowników socjalnych były niekonkurencyjne na rynku pracy.
Wykres 3. Szkolenia, których brakuje pracownikom socjalnym
Źródło: Opracowanie NIK na podstawie ankiet wypełnionych przez pracowników socjalnych.
Wykres 4. Przyczyny braku czasu na pracę socjalną
Źródło: Opracowanie NIK na podstawie ankiet wypełnionych przez pracowników socjalnych.
Kwartalnik „Serwis Informacyjny UZALEŻNIENIA” ukazuje się od 1995 roku z inicjatywy Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii. Od 2007 roku − do chwili obecnej – redagowaniem pisma zajmuje się Fundacja Praesterno.
Od 2017 roku zmieniło się źródło finansowania. Pismo jest dofinansowane ze środków Funduszu Rozwiązywania Problemów Hazardowych, będących w dyspozycji Ministra Zdrowia. Rozszerzona została także tematyka kwartalnika. Obok informacji o działaniach podejmowanych w zakresie przeciwdziałania narkomanii, pojawiła się problematyka dotycząca uzależnień behawioralnych. Rozszerzeniu zawartości towarzyszyła zmiana nazwy pisma z „Serwisu Informacyjnego NARKOMANIA” (SIN) na „Serwis Informacyjny UZALEŻNIENIA” (SIU). Serwis publikuje najnowsze dane epidemiologiczne, raporty z badań, opisy przedsięwzięć inicjowanych przez instytucje rządowe i organizacje pozarządowe, doniesienia z kraju i zagranicy; porusza zagadnienia z obszaru profilaktyki i leczenia uzależnień od środków psychoaktywnych oraz uzależnień behawioralnych.
Na stronie siu.praesterno.pl zgromadzono wszystkie numery „Serwisu” od roku 2007. Dostępne są spisy treści wszystkich numerów, jest również możliwe pobranie wszystkich numerów w formacie PDF, a od numeru 1/2017 także w formacie ePUB. Do ściągnięcia są pojedyncze artykuły z poszczególnych numerów kwartalnika.
Zamieszczona na stronie internetowej wyszukiwarka umożliwia znalezienie autora i tytułu artykułu opublikowanego w „Serwisie”, począwszy od numeru 1/2007:
Wyszukiwarka umożliwa przeszukiwanie autorów i tytułów artykułów opublikowanych w kwartalniku „Serwis Informacyjny UZALEŻNIENIA” (do numeru 76. „Serwis Informacyjny NARKOMANIA”) począwszy od numeru 36. Nie trzeba podawać całych słów, ale minimalna wymagana liczba znaków wynosi 3.
Wersja papierowa „Serwisu” jest kolportowana bezpłatnie, odbiorcami są przede wszystkim organizacje pozarządowe, media, biblioteki pedagogiczne, uniwersytety, kuratoria oświaty, stacje sanitarno-epidemiologiczne, policja, urzędy centralne, wojewódzkie i marszałkowskie.
Blog trzeci.org jest poświęcony zagadnieniom związanym z funkcjonowaniem organizacji pozarządowych. Działa on od maja 2016 roku i jest prowadzony przez Łukasza Gorczyńskiego i Tomasza Pawłowskiego z Fundacji trzeci.org z siedzibą w Gliwicach.
Misją Fundacji trzeci.org jest działalność na rzecz rozwoju społeczeństwa obywatelskiego oraz współpracy międzysektorowej, wzmocnienie potencjału III sektora i tworzenie przyjaznych warunków dla działalności społecznej poprzez zapewnienie dostępu do praktycznych informacji na temat zasad działania sektora, wsparcie ekspertów zajmujących się doradztwem, szkoleniami i badaniami organizacji pozarządowych oraz oddziaływanie na podmioty i środowiska otoczenia ekonomii społecznej.
Na blogu co tydzień są umieszczane wpisy dotyczące praktycznych aspektów działania stowarzyszeń i fundacji. W publikacjach są poruszane m.in. tematy współpracy organizacji pozarządowych z samorządem (zwłaszcza w zakresie udzielanych przez samorządy dotacji), sprawy dotyczące formalnych i podatkowych aspektów działalności dobroczynnej, czy wreszcie – teksty wskazujące na niedoskonałości prawa związanego z działaniem organizacji i postulujące jego zmiany. Teksty te wiążą się z zagadnieniami prowadzenia przez organizacje działalności ekonomicznej (w formie działalności odpłatnej pożytku publicznego oraz działalności gospodarczej), kwestiami podatkowymi czy rejestracji (tutaj sporo miejsca poświęcono zagadnieniom klubów sportowych). Wszystkie te zdiagnozowane problemy zostały zebrane i stanowią materiał dostępny na blogu jako „Tezy w sprawie uproszczeń” – proces koordynowany jest przez działaczy organizacji pozarządowych i samorządowców z całej Polski, skupionych w Stowarzyszeniu Dialog Społeczny. Postuluje się uproszczenia w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej, uproszczenia podatkowe i stworzenie dodatkowych mechanizmów finansowania organizacji. Wskazuje się też na bardzo konkretne problemy w działalności społecznej, takie jak obserwowane ostatnimi czasy w powiatowych urzędach pracy odmowy przyznawania statusu osoby bezrobotnej osobom, które nie pracują, ale społecznie zasiadają w zarządach organizacji pozarządowych, czy wysokie kwoty podatku od darowizny od pomocy udzielanej przez organizacje pozarządowe osobom potrzebującym.
Poza tym na stronie są dostępne prezentacje on-line, stanowiące materiał szkoleniowy z zakresu m.in. źródeł finansowania organizacji (dotacje, zbiórki publiczne, darowizny, działalność ekonomiczna), aspektów formalnych, wolontariatu czy sprawozdawczości, związane bezpośrednio z działalnością szkoleniową Fundacji trzeci.org, prowadzoną na rzecz samorządów, organizacji pozarządowych oraz przedsiębiorców.
Najwyższa Izba Kontroli opublikowała wyniki kontroli dotyczącej realizacji profilaktyki uzależnień od alkoholu i narkotyków. Kontroli poddano 23 urzędy gmin i 8 innych podmiotów samorządowych w 6 województwach. Badaniami kwestionariuszowymi objęto 234 szkoły.
Dane są prezentowane na stronie www.nik.gov.pl, w dziale Aktualności, raport Profilaktyka uzależnień pod znakiem festynów i pogadanek.
Raport stwierdza, że od roku 2016 do 2018 nastąpił zauważalny w skali kraju wzrost liczby gmin realizujących rekomendowane programy profilaktyczne po wejściu w życie Narodowego Programu Zdrowia. Poniższy wykres – prezentujący ogólnopolskie dane zbierane przez Państwową Agencję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych – potwierdza tę tezę.
Wykres 1. Realizacja rekomendowanych programów profilaktycznych w gminach.
Źródło: Opracowanie własne NIK na podstawie danych ze sprawozdań PARPA-G1.
Jednak, jak stwierdza NIK na podstawie 25 skontrolowanych gmin, zamiast finansowania programów o sprawdzonej skuteczności, władze samorządowe finansują działania o niesprawdzonej skuteczności (wykres 2), które, jak podkreśla raport, bez nadzoru kompetentnych osób mogą wywierać szkodliwy wpływ, zwłaszcza na dzieci. Te inne działania to prelekcje, pogadanki, spotkania profilaktyczne, festyny i imprezy plenerowe, imprezy sportowe, konkursy, półkolonie, kolonie i obozy. W latach 2016–2018 działaniami o niepotwierdzonej skuteczności objęto w kontrolowanych gminach niemal dziesięciokrotnie większą liczbę osób niż programami rekomendowanymi.
Wykres 2. Nadmierne zaangażowanie samorządów skontrolowanych gmin w programy i działania o niepotwierdzonej skuteczności.
Źródło: Opracowanie własne NIK na podstawie wyników kontroli w 25 gminach.
Przeprowadzone w ramach kontroli kwestionariuszowe badania w 234 szkołach (165 podstawowych i 69 ponadpodstawowych), dla których skontrolowane gminy były organami prowadzącymi, wykazały niski odsetek uczniów objętych rekomendowanymi programami profilaktycznymi.
Kontrola ujawniła także, iż samorządy województw na realizację rekomendowanych programów wydatkowały niewielką część środków przeznaczonych na profilaktykę uzależnień.
Wykres 3. Odsetek oraz liczba uczniów uczestniczących w rekomendowanych programach profilaktycznych.
Źródło: Opracowanie własne NIK na podstawie danych z 234 szkół.
Od ponad 10 lat co roku Centrum Informacji o Narkotykach i Narkomanii Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii (KBPN) organizuje konferencję programów redukcji szkód. W tym roku odbyła się ona w Krakowie w dniach 5-6 września i była współorganizowana przez tamtejszą Poradnię Monar. W spotkaniu wzięło udział około 50 osób, w tym m.in. przedstawiciele organizacji pozarządowych, urzędu miasta Krakowa, Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji, KBPN oraz Eksperci Wojewódzcy ds. Informacji o Narkotykach i Narkomanii z kilku województw.
Konferencja pomyślana jest jako platforma wymiany doświadczeń między programami redukcji szkód, ale również jako źródło danych do monitorowania problemu narkotyków oraz nowych substancji psychoaktywnych w Polsce. Warto podkreślić, że oprócz polskich prelegentów w tym roku kilka prezentacji zostało przedstawionych przez ekspertów z Holandii. W trakcie poprzednich konferencji redukcji szkód prelegentami byli eksperci z Czech, Francji, Hiszpanii oraz Finlandii. Jednakże formuła corocznych konferencji ma na celu pokazanie przede wszystkim polskich doświadczeń.
Podczas pierwszego dnia spotkania dyskutowano przede wszystkim na temat redukcji szkód w klubach oraz redukcji szkód wśród problemowych użytkowników narkotyków, ze szczególnym uwzględnieniem tematyki pokoi higienicznych. Programy redukcji szkód w klubach (nazywane programami partyworkingowymi w Polsce) są realizowane w naszym kraju od ponad 15 lat. W 2003 roku Krajowe Biuro ds. Przeciwdziałania Narkomanii sfinansowało jedne z pierwszych w Polsce programów partyworkingowych, które były realizowane w czterech miastach: w Poznaniu (Stowarzyszenie Sedno), Częstochowie i Warszawie (MONAR) oraz w Lublinie (Kuźnia). W ramach tego typu programów przekazywane są informacje na temat narkotyków, jak również rozprowadzane są materiały dotyczące redukcji szkód. Interwencje te są przeprowadzane w klubach, na festiwalach muzycznych, dużych imprezach rozrywkowych, jak również na koncertach muzycznych. W ramach tego typu programów prowadzona jest również interwencja, która obejmuje szybką analizę, służącą wykrywaniu problemów związanych z narkotykami, udzielanie pierwszej pomocy oraz interwencje w przypadku epizodów psychotycznych po zażyciu substancji psychoaktywnych. Wspomniane interwencje mają na celu poprawę bezpieczeństwa pracowników klubów nocnych i osób je odwiedzających przez ustanowienie formalnej współpracy pomiędzy najważniejszymi zainteresowanymi stronami środowiska lokali rozrywkowych. Jednym z programów podejmujących działania redukcji szkód jest krakowski program CZYSTE BITY, który został zaprezentowany podczas konferencji.
W trakcie konferencji dyskutowano na temat współpracy pomiędzy programami redukcji szkód, klubem (menadżerem) a organizatorem imprezy. W dyskusji udział wzięły osoby, które zajmują się zarówno programami redukcji szkód, jak również organizacją imprez. Jej wynik pokazał, że działania programów redukcji szkód wymagają współpracy między organizacją pozarządową a klubem. W przypadku Krakowa ważną rolę w promocji programów partyworkingowych pełnili organizatorzy imprez, którzy ułatwiali organizacji wejście ze swoją ofertą do klubów. Ekspert z Holandii (Cedric Charvet z DeRegenboog Group Amsterdam) przedstawił doświadczenia tego kraju we wdrażaniu pokoi higienicznych dla użytkowników narkotyków (drug consumption room). Pokoje higieniczne to miejsca, w których narkotyki można stosować w higienicznych i bezpiecznych warunkach, profesjonalnie nadzorowanych przez przeszkolony personel. Pokoje higieniczne mają na celu zmniejszenie problemów zdrowotnych spowodowanych problemowym zażywaniem narkotyków, poprawę dostępu do usług socjalnych, terapeutycznych i zdrowotnych dla osób zażywających narkotyki oraz ograniczenie „uciążliwości” lub problemów związanych z używaniem narkotyków w miejscach publicznych. W Holandii działają 24 pokoje higieniczne. W Unii Europejskiej mamy 78 takich miejsc (w siedmiu krajach). Najnowsze pokoje higieniczne zostały otwarte we Francji i Portugalii.
W czasie drugiego dnia konferencji dyskutowano m.in. na temat testowania narkotyków i problemów prawnych występujących wśród osób sięgających po narkotyki. Uczestnicy konferencji obejrzeli także film pt. DROP-IN KRAKOWSKA 19, który przedstawiał działania dziennej świetlicy dla osób używających narkotyków; mogli oni również wziąć udział w wizytacji tego miejsca.
